W kontekście przejścia na neutralność węglową wszystkie kraje pokładają duże nadzieje w energetyce wodorowej, wierząc, że przyniesie ona duże zmiany w przemyśle, transporcie, budownictwie i innych dziedzinach, pomoże dostosować strukturę energetyczną oraz będzie promować inwestycje i zatrudnienie.
Unia Europejska w szczególności kładzie duży nacisk na rozwój energetyki wodorowej, aby pozbyć się uzależnienia energetycznego Rosji i zdekarbonizować ciężki przemysł.
W lipcu 2020 roku UE przedstawiła strategię wodorową i ogłosiła utworzenie koalicji na rzecz Czystej Energii Wodorowej. Do tej pory 15 krajów Unii Europejskiej uwzględniło wodór w swoich planach odbudowy gospodarczej.
Po konflikcie między Rosją i Ukrainą energetyka wodorowa stała się ważnym elementem strategii transformacji struktury energetycznej UE.
W maju 2022 roku Unia Europejska ogłosiła plan REPowerEU, mający na celu wyeliminowanie importu energii z Rosji, a energetyce wodorowej nadano większe znaczenie. Plan zakłada produkcję 10 milionów ton wodoru odnawialnego w UE i import 10 milionów ton wodoru odnawialnego do 2030 roku. UE utworzyła również „Europejski Bank Wodoru”, aby zwiększyć inwestycje na rynku energii wodorowej.
Jednak różne źródła energii wodorowej determinują jej rolę w dekarbonizacji. Jeśli energia wodorowa jest nadal pozyskiwana z paliw kopalnych (takich jak węgiel, gaz ziemny itp.), nazywa się to „szarym wodorem”, a emisja dwutlenku węgla nadal jest duża.
Istnieje więc duża nadzieja na wytwarzanie wodoru, zwanego też zielonym wodorem, ze źródeł odnawialnych.
Aby zachęcić przedsiębiorstwa do inwestowania w zielony wodór, Unia Europejska stara się udoskonalić ramy regulacyjne i ustalić normy techniczne dla wodoru odnawialnego.
20 maja 2022 r. Komisja Europejska opublikowała projekt mandatu dotyczącego wodoru odnawialnego, który wywołał szerokie kontrowersje ze względu na zawarte w nim zasady ekstrawagancji, istotności czasowej i geograficznej w kontekście produkcji zielonego wodoru.
Dokonano aktualizacji projektu ustawy autoryzacyjnej. 13 lutego Unia Europejska (UE) przyjęła dwa akty wykonawcze wymagane przez dyrektywę w sprawie odnawialnych źródeł energii (RED II) i zaproponowała szczegółowe przepisy definiujące, co stanowi odnawialny wodór w UE. Projekt ustawy autoryzacyjnej określa trzy rodzaje wodoru, które można zaliczyć do energii odnawialnej: wodór wytwarzany poprzez bezpośrednie podłączenie do nowych generatorów energii odnawialnej, wodór wytwarzany z sieci elektroenergetycznej na obszarach o ponad 90% udziale energii odnawialnej oraz wodór wytwarzany z sieci elektroenergetycznej na obszarach o niskich limitach emisji dwutlenku węgla po podpisaniu umów zakupu energii odnawialnej.
Oznacza to, że UE pozwala, aby część wodoru produkowanego w systemach energetyki jądrowej zaliczała się na poczet realizacji celu dotyczącego energii odnawialnej.
Oba projekty ustaw, będące częścią szerokich ram regulacyjnych UE dotyczących wodoru, zagwarantują, że wszystkie „odnawialne ciekłe i gazowe paliwa transportowe pochodzenia abiotycznego”, w skrócie RFNBO, będą wytwarzane z odnawialnej energii elektrycznej.
Jednocześnie zapewnią one producentom wodoru i inwestorom pewność regulacyjną, że ich wodór może być sprzedawany i przedmiotem obrotu jako „odnawialny wodór” w UE.
Czas publikacji: 21-02-2023