Zgodnie z oświadczeniem Komisji Europejskiej, pierwszy akt prawny określa warunki niezbędne do zaklasyfikowania wodoru, paliw wodorowych lub innych nośników energii jako odnawialnych paliw pochodzenia niebiologicznego (RFNBO). Projekt ustawy doprecyzowuje zasadę „dodatkowości” wodoru, określoną w dyrektywie UE w sprawie odnawialnych źródeł energii, co oznacza, że ogniwa elektrolityczne produkujące wodór muszą być podłączone do nowej produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych. Zasada dodatkowości jest obecnie definiowana jako „projekty energii odnawialnej, które zostaną oddane do użytku nie wcześniej niż 36 miesięcy przed obiektami produkującymi wodór i jego pochodne”. Zasada ta ma na celu zapewnienie, że wytwarzanie odnawialnego wodoru będzie zachęcać do zwiększenia ilości energii odnawialnej dostępnej w sieci w porównaniu z tą, która jest już dostępna. W ten sposób produkcja wodoru będzie wspierać dekarbonizację i uzupełniać wysiłki na rzecz elektryfikacji, jednocześnie unikając wywierania presji na wytwarzanie energii.
Komisja Europejska przewiduje, że zapotrzebowanie na energię elektryczną do produkcji wodoru wzrośnie do 2030 roku wraz z masowym wdrażaniem dużych ogniw elektrolitycznych. Aby zrealizować ambicję REPowerEU, zakładającą produkcję 10 milionów ton paliw odnawialnych ze źródeł niebiologicznych do 2030 roku, UE będzie potrzebować około 500 TWh energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, co odpowiada 14% całkowitego zużycia energii w UE do tego czasu. Cel ten znajduje odzwierciedlenie w propozycji Komisji, aby podnieść cel udziału energii odnawialnej do 45% do 2030 roku.
Pierwsza ustawa ustanawiająca określa również różne sposoby, w jakie producenci mogą wykazać, że energia elektryczna ze źródeł odnawialnych wykorzystywana do produkcji wodoru spełnia zasadę dodatkowości. Ponadto wprowadza ona normy mające na celu zapewnienie, że wodór ze źródeł odnawialnych jest produkowany tylko wtedy i tam, gdzie występuje wystarczająca ilość energii ze źródeł odnawialnych (tzw. istotność czasowa i geograficzna). Aby uwzględnić istniejące zobowiązania inwestycyjne i umożliwić sektorowi dostosowanie się do nowych ram, przepisy będą wprowadzane stopniowo i z czasem staną się bardziej rygorystyczne.
Projekt ustawy autoryzacyjnej Unii Europejskiej z ubiegłego roku wymagał godzinowej korelacji między dostawą i zużyciem energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, co oznaczało, że producenci musieliby co godzinę udowadniać, że energia elektryczna wykorzystywana w ich ogniwach pochodzi z nowych odnawialnych źródeł.
Parlament Europejski odrzucił kontrowersyjne powiązanie godzinowe we wrześniu 2022 r. po tym, jak unijny organ ds. handlu wodorem i przemysł wodorowy, na czele z Radą ds. Odnawialnych Źródeł Energii Wodorowej, stwierdziły, że jest ono niewykonalne i doprowadzi do wzrostu kosztów zielonego wodoru w UE.
Tym razem projekt ustawy autoryzacyjnej Komisji godzi te dwa stanowiska: producenci wodoru będą mogli co miesiąc do 1 stycznia 2030 r. równoważyć swoją produkcję wodoru z energią odnawialną, na którą zadeklarowali miesięczne dostawy, a następnie akceptować jedynie połączenia godzinowe. Ponadto przepis ustanawia fazę przejściową, umożliwiającą projektom zielonego wodoru działającym do końca 2027 r. zwolnienie z obowiązku dodatkowości do 2038 r. Ten okres przejściowy odpowiada okresowi, w którym ogniwo rozbudowuje się i wchodzi na rynek. Jednak od 1 lipca 2027 r. państwa członkowskie mają możliwość wprowadzenia bardziej rygorystycznych zasad dotyczących zależności czasowych.
W odniesieniu do znaczenia geograficznego, ustawa stanowi, że elektrownie OZE i ogniwa elektrolityczne produkujące wodór są umieszczane na tym samym obszarze przetargowym, który jest definiowany jako największy obszar geograficzny (zazwyczaj granica państwowa), na którym uczestnicy rynku mogą wymieniać się energią bez alokacji mocy. Komisja stwierdziła, że ma to na celu wyeliminowanie przeciążeń sieci między ogniwami produkującymi wodór odnawialny a jednostkami energetycznymi wykorzystującymi odnawialny wodór, i że właściwe jest wymaganie, aby obie jednostki znajdowały się na tym samym obszarze przetargowym. Te same zasady mają zastosowanie do zielonego wodoru importowanego do UE i wdrażanego w ramach systemu certyfikacji.
Czas publikacji: 21-02-2023